ათონის მთაზე, ნეა სკიტის კირიაკონის მუქი ლურჯი ფონის ფონზე, მეთვრამეტე საუკუნის წმინდა მაქსიმე კავსოკალიბიტეს კედლის მხატვრობა მეთოთხმეტე საუკუნის ასკეტს წარმოგვიდგენს, როგორც მმართველ ნახევარსიმაღლის ფიგურას. მაქსიმე ათონურ ერემიტულ ტრადიციას ეკუთვნოდა და ცნობილი გახდა, როგორც კავსოკალიბიტესი, „ქოხების დამწვავი“, იმის მიხედვით, რომ ის არაერთხელ ტოვებდა და წვავდა დროებით ქოხებს, რომლებშიც ცხოვრობდა, რაც ქონებისა და მუდმივი საცხოვრებლისგან განშორების უკიდურესი გამოხატულება იყო. მისი გამოსახულება მონუმენტური საეკლესიო მხატვრობის ვრცელ პოსტბიზანტიურ პრაქტიკაში შედის, რომელიც წმინდა ფიგურებს აგრძელებდა დამკვიდრებული იკონოგრაფიული ტიპების მეშვეობით სტრუქტურირებას, ამავდროულად, ფერის, ფიზიონომიისა და დამუშავების მნიშვნელოვან რეგიონულ ვარიაციას უშვებდა.
წმინდანი თითქმის მთელ ხატოვან ველს იკავებს. მის თავზე გადაჭიმულია ფართო ყვითელ-ოქროსფერი ჰალო, რომელიც ვიწრო მუქი და თეთრი კონტურებით არის შემოსაზღვრული, მისი თბილი ზედაპირი მკვეთრად არის გამოყოფილი ლურჯი ფონისგან. თავზე გამოსახულია ბერძნული წარწერები, რომლებიც ტექსტურ იდენტიფიკაციას აერთიანებს მხატვრულ კომპოზიციაში მართლმადიდებლური მონუმენტური ხელოვნების დიდი ხნის განმავლობაში დამკვიდრებული კონვენციის შესაბამისად. ნაცრისფერი თმა მაღალ შუბლს ზემოთ იწევს და საფეთქლებთან დახვეწილად იშლება, ხოლო განსაკუთრებით გრძელი წვერი რიტმული, მჭიდროდ განლაგებული ხაზებით ეშვება მკერდზე.
წმინდა მაქსიმე კავსოკალიბიტეს კედლის მხატვრობა
ფერი მისი ვიზუალური ძალის დიდ ნაწილს ატარებს. ღია მწვანე მოსასხამი ფართოდ არის გადაჭიმული მხრებზე, მისი ნაკეცები გამოკვეთილია უფრო მუქი კონტურებითა და ოხრა-ყავისფერი აქცენტებით. მის ქვეშ, ცენტრში ვიწრო ვერტიკალურ გასასვლელებში ჩნდება ლურჯი სამოსი, რომელსაც უერთდება თბილი წითელ-ნარინჯისფერი სახელო, რომელიც კონცენტრირებულ ქრომატულ კონტრასტს ქმნის. მხატვარი მუშაობს ადგილობრივი ფერის მკაფიო დაყოფით, მკაცრი კონტურებითა და თავშეკავებული სახის მოდელირებით, რაც მას ძლიერ ფრონტალურ, იერარქიულ იერს სძენს.
კომპოზიციის ქვედა ნაწილში მაქსიმეს უჭირავს გაშლილი გრაგნილი, რომლის ფერმკრთალი ზედაპირი წითელი წარწერის ხაზებით არის გადაკვეთილი. ერთი ხელი ზედა კიდეს იკრებს, მეორე კი მის ქვეშ ღია რჩება, გაშლილი ხელისგული ასკეტურ ხატწერაში სიწმინდესთან და ამქვეყნიური ცხოვრებისგან უარის თქმასთან ასოცირდება. სახე უფრო მეტად მოდელირებულია, ვიდრე სამოსი: ვიწრო ხაზები გამოკვეთილია შუბლის, ცხვირისა და ლოყების გარშემო, ხოლო დიდი, სტაბილური თვალები მთავარ ვიზუალურ ფოკუსს ადგენს. მოხატულ ზედაპირზე მცირე ნაკაწრები და ვარიაციები შესამჩნევი რჩება, განსაკუთრებით ხელების, ტანსაცმლისა და გრაგნილის ქვედა კიდის გარშემო.